Biz, küçücük insanlarız
İnsanca yaşamak, tek derdimiz
Terimizin çiğinden, yoğrulur ömrümüz
Bu yüzden, çiledir ekmeğimiz
Bu yüzden işte, erken büyür çocuklarımız
Gurbete giden, bırakır yüreğini, çocuk yatağına
Hazırlar umut valizini, gider uzak diyarlara
Ayrılık kurşundan, oturan içimize
Gurbette çırpınan, kavrulur özlemle
Çektiği sıkıntıdan, bir günde bin gün büyür
Sorma bana
Doymadan ekmeğe, ser sefil yuvada
kalmak mı kolay, gitmek mi
Sorma bana
Çile, bulaştı mı ekmeğe
Neden susar insan
Sor kendine
Ekmeğe bulaşmadan çile, nasıl yaşanır
Sor kendine
Hakkını aramayana, verilir mi yemek tabakta
Sor kendine
Bu zulüm, bu suskunluk
Nasıl miras bırakılır, gökyüzlü çocuklarımıza
Sor kendine
Yetmez mi gurbette, bu kadar zulüm
Bu kadar ölüm
Sor kendine
Ne zaman hakkını arayacaksın, yanındakiyle
Gökyüzlü çocuklarımız, yaşasın diye
Meryem Fehime Oruç
